• وبلاگ : ماهيِ اسير
  • يادداشت : برو!
  • نظرات : 2 خصوصي ، 5 عمومي
  • ساعت ویکتوریا

    نام:
    ايميل:
    سايت:
       
    متن پيام :
    حداکثر 2000 حرف
    كد امنيتي:
      
      
     
    .•*..*•. .•*..*•. .•*..*•..
    .•*..*•..•*..*•. .•*..*•. .•*..*•..•*..*•.سلام
    .•*..*•..•*..*•. .•*..*•. .•*..*•..•*..*•.تازه هاي ادبي به روز شد
    .•*..*•..•*..*•. .•*..*•. .•*..*•..•*..*•.ياعلي
    .•*..*•. .•*..*•. .•*..*•..

    روز ناگزير

    اين روزها که مي گذرد ، هر روز
    احساس مي کنم که کسي در باد
    فرياد مي زند
    احساس مي کنم که مرا
    از عمق جاده هاي مه آلود
    يک آشناي دور صدا مي زند

    آهنگ آشناي صداي او
    مثل عبور نور
    مثل عبور نوروز
    مثل صداي آمدن روز است


    آن روز ناگزير که مي آيد
    روزي که عابران خميده
    يک لحظه وقت داشته باشند
    تا سربلند باشند
    و آفتاب را
    در آسمان ببينند ...

    روزي که اين قطار قديمي
    در بستر موازي تکرار
    يک لحظه بي بهانه توقف کند
    تا چشم هاي خسته ي خواب آلود
    از پشت پنجره
    تصوير ابرها را در قاب
    و طرح واژگونه ي جنگل را
    در آب بنگرند


    آن روز
    پرواز دستهاي صميمي
    در جستجوي دوست
    آغاز مي شود
    روزي که روز تازه ي پرواز
    روزي که نامه ها همه باز است
    روزي که جاي نامه و مهر و تمبر
    بال کبوتري را
    امضا کنيم
    و مثل نامه اي بفرستيم
    صندوقهاي پستي
    آن روز آشيان کبوترهاست


    روزي که دست خواهش ، کوتاه
    روزي که التماس گناه است
    و فطرت خدا
    در زير پاي رهگذران پياده رو
    بر روي روزنامه نخوابد
    و خواب نان تازه نبيند


    روزي که روي درها
    با خط ساده اي بنويسند :
    " تنها ورود گردن کج ، ممنوع ! "
    و زانوان خسته ي مغرور
    جز پيش پاي عشق
    با خاک آشنا نشود


    و قصه هاي واقعي امروز
    خواب و خيال باشند
    و مثل قصه هاي قديمي
    پايان خوب داشته باشند


    روز وفور لبخند
    لبخند بي دريغ
    لبخند بي مضايقه ي چشم ها
    آن روز
    بي چشمداشت بودن ِ لبخند
    قانون مهرباني است

    روزي که شاعران
    ناچار نيستند
    در حجره هاي تنگ قوافي
    لبخند خويش را بفروشند
    روزي که روي قيمت احساس
    مثل لباس
    صحبت نمي کنند

    پروانه هاي خشک شده ، آن روز
    از لاي برگ هاي کتاب شعر
    پرواز مي کنند
    و خواب در دهان مسلسلها
    خميازه مي کشد
    و کفشهاي کهنه ي سربازي
    در کنج موزه هاي قديمي
    با تار عنکبوت گره مي خورند

    در دست کودکان
    از باد پر شوند
    روزي که سبز ، زرد نباشد
    گلها اجازه داشته باشند
    هر جا که دوست داشته باشند
    بشکفند ...
    دلها اجازه داشته باشند
    هر جا نياز داشته باشند
    بشکنند ...


    آيينه حق نداشته باشد
    با چشم ها دروغ بگويد
    ديوار حق نداشته باشد
    بي پنجره برويد
    آن روز
    ديوار باغ و مدرسه کوتاه است
    تنها
    پرچيني از خيال
    در دوردست حاشيه ي باغ مي کشند
    که مي توان به سادگي از روي آن پريد !


    روز طلوع خورشيد
    از جيب کودکان دبستاني
    روزي که باغ سبز الفبا
    روزي که مشق آب ، عمومي است


    دريا و آفتاب
    در انحصار چشم کسي نيست
    روزي که آسمان
    در حسرت ستاره نباشد
    روزي که آرزوي چنين روزي
    محتاج استعاره نباشد


    اي روزهاي خوب که در راهيد!
    اي جاده هاي گمشده در مه !
    اي روزهاي سخت ادامه !
    از پشت لحظه ها به در آييد !
    اي روز آفتابي !
    اي مثل چشم هاي خدا آبي !
    اي روز آمدن !
    اي مثل روز ، آمدنت روشن !
    اين روزها که مي گذرد ، هر روز
    در انتظار آمدنت هستم !
    اما...
    با من بگو که آيا ، من نيز
    در روزگار آمدنت هستم ؟

    قيصر امين پور

    (از کتاب آينه هاي ناگهان ـ دفتر اول )

    موتور سنگين ... HONDA - SUZUKI ... موتور سنگين دوست عزيز و تازه آشنايم سلام

    سلامي همراهي بوي خوش بهار اگر چه مطلب پائيزي و بسيار زيبايي نگاشته بوده كه منو مجذوب خودش كرد چون منم بسيار پائيزيم

    در هر صورت تو اين ديدار اول گل كاشتي و بازم بايد خدمت برسم

    تا هميشه .... عليرضا

    سلام دوست خوبم.از رو رفتم ديگه.من وبلاگمو بستم.يعني خداحافظي كردم.شايد يه روزي برگردم.موفق باشي

    تنها اگر دمي ...

    تنها

    اگر دمي

    کوتاه آيم از تکرار ِ اين پيش ِ پا افتاده‌ترين سخن که «دوست‌ات
    مي‌دارم»
    چون تنديسي بي‌ثبات بر پايه‌هاي ماسه
    به خاک درمي‌غلتي
    و پيش از آن‌که لطمه‌ي درد درهم‌ات شکند
    به سکوت
    مي‌پيوندي.

    پس، از تو چه خواهد ماند
    چون من بگذرم؟
    تعويذ ِ ناگزير ِ تداوم ِ تو
    تنها
    تکرار ِ «دوست‌ات مي‌دارم» است؟

    با اين همه
    بغض‌ام اگر بترکد... ــ
    نه
    پَرّ ِ کاهي حتا بر آب بنخواهد رفت
    مي‌دانم!

    احمد شاملو

    نبينم غمتو دختر گلم